Arendsoog

Ik heb in de loop der jaren een oog voor kleine lettertjes in commerciële boodschappen ontwikkeld. Er kan geen advertentie voor cosmetica en co op televisie voorbijflitsen en ik weet direct dat ’86 procent meer glans in je haar’ en ‘doet je cellulitis verdwijnen’ weinig waard zijn. Allemaal dankzij de minilijntjes die stellen dat hun claims gebaseerd zijn op laboratoriumonderzoek in petrischaaltjes of op een studie bij twaalf vrouwen die acht weken lang werden aangepraat dat die crème echt wel werkt.

Toegegeven, ik moet wel eens de pauzeknop indrukken om de epistels op microscopenniveau te ontcijferen en bij grote affiches langs de weg de verrekijker bovenhalen om te zien wat nu ook alweer op wegmoffelgrootte wordt vermeld. Niet iedereen beschikt natuurlijk over zo’n arendsoog als het mijne of doet al die moeite om te weten wat er nu precies geschreven staat op petietepeuter-formaat. Daar rekenen de adverteerders ook op. Dat niemand die – altijd essentiële informatie – ziet staan.

Nu zijn er twee manieren om dat probleem op te lossen. Ofwel worden de lettertjes echte letters zodat ze wel opvallen en leesbaar zijn. Ofwel worden ze er allemaal integraal afgegooid. Een slimme shopper verkiest die laatste optie en roept ‘Weg met die lilliputterlettertjes’. Ze dienen toch alleen maar om adverteerders juridisch in te dekken en hen het gevoel te geven dat ze hun boodschap nog wat straffer kunnen maken dan ze al is want ‘we nuanceren het toch in de kleine lettertjes’. Zonder worden ze automatisch verplicht hun commerciële communicatie helderder en vooral geloofwaardiger te maken.

En als ze toch kleine lettertjes willen blijven gebruiken, moeten ze maar een omgekeerd keurmerk opgekleefd krijgen: Een dikke vette bol op hun affiches en in hun spots met daarop ‘Opgepast: extra veel bullshit.’