E-stigma

“Bedrijven die hun producten gezonder maken door natrium te vervangen door kalium worden benadeeld doordat ze een E-nummer moeten etiketteren,” vindt de voedingsmiddelenindustrie. Die is daarom naar de Europese Unie getrokken om er voor te pleiten dat de smaakversterker kaliumchloride niet langer zijn E508-nummer krijgt opgekleefd en ‘clean’ op de verpakking kan. Het toont aan hoe die E-nummers als stigmatiserend worden ervaren, zowel door producent als consument.

Een product met een kleurstof, stabilisator, smaakversterker of emulgator waar een E-nummer aan verbonden is, wordt al gauw als onnatuurlijk en niet zo gezond tot zelfs ronduit gevaarlijk en toxisch beschouwd. Terwijl er met de meeste van die additieven absoluut niks mis is. Zelfs de meest extreme E-nummer-gids die ‘ervoor zorgt dat u zich niet langer vergiftigt’ van de Franse auteur Corinne Couget vindt in de 308 E-nummers die worden opgelijst er nog 67 ‘die tot op heden als onschuldig voor onze gezondheid worden beschouwd’. Het wordt dan ook tijd dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen goeie en slechte E-nummers.

Ofwel door andere of geen E-nummers meer toe te kennen aan de goeie en andere of dubbele E-nummers aan de slechte. Kwestie van dat de consument onmiddellijk op het etiket kan zien wat voor E’s hij in de kuip heeft en of hij er rekening mee wil houden of niet. Want het is niet omdat een additief ‘slecht’ is, dat er iets mis mee is. Het betekent gewoon dat er discussie over bestaat. Volgens het voorzorgsprincipe blijf je er dan beter van af. Volgens het ‘waarom moeilijk doen als makkelijk ook kan’ trek je je daar niks van aan. Trouwens, heel die E-nummer-stigmatisering is ook redelijk onnozel als je je bedenkt dat keukenzout geen nummer heeft en producten van de voedingsmiddelenindustrie er rijkelijk mee bestrooid zijn. En dat te veel zout ongezond is, daar bestaat geen discussie over. Dat is gewoon zo.